Nancy Evers (54) is hartpatiënt en deed mee aan de Dam tot Damloop. In een serie van drie blogs deelde ze haar ervaringen.

Het is zondag 17 september, 6.45 uur en mijn wekker gaat af. Natuurlijk ben ik ruim op tijd wakker, maar ik wil zo lang mogelijk blijven liggen, rusten en mijzelf voorbereiden op wat komen gaat. Vandaag is het D-Day. 11.00 uur is de start van mijn 16 kilometer. Ik ga een goed ontbijt klaar maken. Een grote bak havermout en een aantal glazen water. Douchen, aankleden en hup de trein in naar Amsterdam. Ik heb een heleboel eterij bij me, want ik moet per slot van rekening minimaal 5 kwartier hartlopen.

Er zit een dosis gezonde spanning in mijn lijf. Er hangt niets vanaf, maar toch …
Op het station kom ik direct al een heleboel mederenners tegen. De hoofdstad stroomt vol. Die dag zullen er 50.000 mensen meedoen met de Dam tot Damloop en ik ben er 1 van.
Niemand weet welk geheim ik met mij meedraag. Niemand ziet dat ik hartpatiënt ben en een mechanische hartklep, een aorta prothese en een pacemaker heb. Even speelt het door mijn hoofd, maar dan laat ik mij direct weer meevoeren met de opzwepende muziek van de warming-up. Nog 5 minuten en dan gaat ons groene startvak open!

Ppppfffff….we gaan. Ik druk mijn hartloophorloge in en al snel gaan we de IJtunnel in. Iedereen heeft me hiervoor gewaarschuwd. Lekker snel naar beneden, maar behoudend naar boven. 2,5 kilometer lang. Het is een ontzettend afwisselend parcours en er staan enorm veel mensen ons aan te moedigen. Maar bovenal is de organisatie echt top. Een diepe buiging hiervoor. Veel te drinken, veel fruit en een geweldig aantal vrijwilligers onderweg dat alles in goede banen leidt.

Natuurlijk is het geen makkie, maar ik wil die medaille zo graag hebben. Mijn liefde heeft me voor de wedstrijd aangegeven mijn tempo te blijven lopen. Hij weet dat ik het op bepaalde momenten moeilijk zal krijgen, maar hij trekt me er doorheen. 500 meter voor de finish word ik emotioneel en pak ik zijn hand. Dat geeft me kracht en samen lopen we over de streep. Yes, yes, yes! Ik heb het gehaald! De beloning is binnen!

Direct na mijn openhartoperatie dacht ik echt dat dit het einde was. Ik kon niets, ik wilde niets. Maar nu weet ik dat niets onmogelijk is. Het is de kunst om altijd naar je eigen lichaam te blijven luisteren, maar het tegelijkertijd ook te blijven uitdagen. Jouw lichaam is zooooo sterk.

Ik hoop dat mensen iets aan mijn blog hebben gehad. Hoe ik van de ene op de andere dag hartpatiënt werd en nu de 16 kilometer heb hartgelopen. Het was een lange reis, maar het was meer dan de moeite waard.

Inmiddels is de volgende uitdaging geprikt: de halve marathon van Amsterdam in oktober 2018.

Lees ook:

Mijn reis naar de Dam tot Damloop als hartpatiënt (deel 1)

Mijn reis naar de Dam tot Damloop als hartpatiënt (deel 2)